Badanie elektrokardiograficzne u koni

Prawidłowe rozpoznanie arytmii powinno być postawione na podstawie nie tylko badania elektrokardiograficznego ale przede wszystkim oparte na solidnym badaniu klinicznym, wnikliwym wywiadzie i wreszcie jeśli jest to konieczne badaniu echokardiograficznym. Większość chorób serca u koni jest doskonale znoszona przez te zwierzęta o wiele częściej nasza diagnoza jest konieczna ze względu na bezpieczeństwo jeźdźca i prognozowanie co do przyszłości wyczynowej zwierzęcia.

Równoczesne rozprzestrzeniani

e się impulsu w dużej części mięśnia sercowego u koni, powoduje że wektory elektryczne impulsu wzajemnie się niwelują. Zjawisko to nie pozwala wnioskować o wielkości i kształcie mięśnia sercowego u tego gatunku, co jest możliwe u psów czy ludzi. Do tego celu u koni wykorzystuje się badanie echokardiograficzne (USG serca)

U koni badanie EKG powinno składać się z badania spoczynkowego jak i wysiłkowego gdyż ze względu na sposób użytkowania tych zwierząt arytmie wysiłkowe mają bardzo duże znaczenie. Badanie wysiłkowe można z powodzeniem przeprowadzać w warunkach terenowych. Koń wykonuje odpowiedni test wysiłkowy w zależności stopnia wytrenowania.

Przy interpretacji EKG należy pamiętać o występowaniu dużej ilości artefaktów szczególnie przy badaniu wysiłkowym. Przy silnej duszności lub po znacznym wysiłku zapis również będzie zaburzony.

Fizjologiczne arytmie u koni.

Blok zatokowo-przedsionkowy i zahamowanie zatokowe

Bloki zatokowo-przedsionkowe zdarzają się o wiele rzadziej niż bloki przedsionkowo – komorowe. Arytmia ta zdarza się często w wyniku sedacji. Niezwykle rzadko tego typu bloki prowadzą do omdleń u koni i konieczne jest ich leczenie.

Arytmia zatokowa

Polega na zmianie odległości pomiędzy załamkami „ P” zmiany te są zazwyczaj subtelne. Arytmia ta często występuje po zakończeniu wysiłku fizycznego.

Blok przedsionkowo – komorowy pierwszego stopnia

W tym rodzaju arytmii wydłużeniu ulega odcinek P-R. Zaburzenie to jest rozpoznawane tylko dzięki zapisowi EKG.

Blok przedsiokowo-komorowy II go stopnia

Jest to najczęściej spotykana arytmia u koni. Ma ją jeden koń na cztery. Jej wystąpienie jest spowodowane w większości przypadków przez „zbyt dużą” pojemnością minutową serca u wytrenowanych koni, gdy ciśnienie wzrasta blokowany jest impuls w węźle przedsionkowo-komorowym i nie dochodzi do skurczu komór. Najczęściej spotykamy u koni blok przedsionkowo-komorowy Mobitza typ1. Zarówno blok przedsionkowo-komorowy I go stopnia jak i II go stopnia są fizjologiczne u koni w spoczynku stanowią natomiast problem kiedy pojawiają się podczas pracy konia.

Patologiczne arytmie u koni.

Przedwczesne skurcze przedsionkowe

Sporadyczne ekstrasystole przedsionkowe nie stanowią większego zagrożenia, czasem jednak są zwiastunem migotania przedsionków. Większa ilość ekstrasystoli najczęściej występuje po wysiłku.

Przedwczesne skurcze komorowe

Nawet sporadyczne ekstrasystole komorowe wymagają wnikliwego badania i zwykle dłuższego odpoczynku od pracy dla konia. Arytmia ta jest najczęściej związane ze stanem zapalnym mięśnia sercowego. Następujące po sobie jeden po drugim 4 skurcze dodatkowe nazywane są tachykardią komorową stanowią bezpośrednia zagrożenie życia.

Migotanie komór

Jest to fatalna arytmia w wyniku której zwierze traci przytomność albo umiera. W zapisie EKG nie można wyróżnić żadnych załamków.

Migotanie przedsionków

W tym zaburzeniu załamki „P” są zastępowane tzw. falą „f”. wyróżniamy dwa rodzaje migotania przedsionków migotanie łagodne i powodowane patologią mięśnia sercowego konia. Łagodne migotanie przedsionków szczególnie jeśli nie trwa ono zbyt długo poddaje się łatwo leczeniu. Ten rodzaj arytmii jest często spotykany u koni o dużym wzroście. Migotanie może być permanentne lub napadowe.

Blok przedsionkowo-komorowy 3 go stopnia

o bloku 3 go stopnia mówimy wówczas kiedy następuje kompletna dysasocjacja pomiędzy skurczami komór i przedsionków. Jest to arytmia która może spowodować omdlenia. Zaburzenie to nie reaguje na leczenie atropiną, jest związane z zapaleniem lub degeneracją węzła zatokowo-przedsionkowego.